De 40^ste Cavaleriejacht achter de meute van de Veluwe Hunt, een verslag van de gastvrouw, de boswachter en de sliptrekkers.

Langzaam druppelden de ruiters en bezoekers rond elven binnen voor de koffie. Het laatste waarschuwingsbevel maakte melding van een korte ceremonie. Het betrof “Pierre’s Whip”, die aan de Cavaleriejacht werd aangeboden door Res Lkol Hans Mulock Houwer. De whip van Pierre Jonckheer heeft vanaf 1991 dienst gedaan als roulerende voorzittershamer van de reünie van het 36^ste peloton van de SROC (1951) Toen de klas wegens ouderdomsverschijnselen in 2005 niet meer bij elkaar kon komen, besloot de bezitter van dat moment, Hans Mulock Houwer, dat de whip niet roemloos mocht eindigen, maar een nieuw leven moest krijgen en hij schonk hem aan de Cavaleriejacht. De whip zal blijven rouleren, in zijn nieuwe functie als statusymbool voor de fieldmaster van de Cavaleriejacht.

Daarna ging het te paard. Uiteindelijk verzamelden zich 23 geüniformeerde ruiters voor het huis, een record opkomst sinds lange tijd. Master Ton van Bussel presenteerde 22 koppel honden.

De markante eend van Hans van Voorden, afgetopt met eten en drinken, voerde de toeschouwers aan.

De eerste run ging door de weilanden tot boven op de heuvel. Master en équipage waren verrast: op de plaats waar de afgelopen jaren het einde van de eerste run werd gehouden, joegen de honden verder! Pogingen de honden te stoppen slaagden te langen leste, waarna het zoeken was naar de sliptrekkers, die onvindbaar leken! De boswachter bracht de oplossing: verder jagen tot de sliptrekkers in zicht kwamen. Aldus geschiedde en alle ruiters bereikten ongeschonden de eerste stop.

De sliptrekkers vertrokken voor de tweede run, het vervolg door het bos en weer terug naar beneden naar de weilanden. De honden vertrokken voordat de master het in de gaten had en kwamen een half uur na vertrek langs het getrokken spoor aan bij het einde.

De boswachter bracht de ruiters naar het einde. In een nieuwe poging om de ruiters toch nog het plezier van de weilanden te laten meemaken, werden de honden opnieuw op het spoor gezet. De master vroeg zich hardop af naar wie hij nu moest luisteren: de honden, de boswachter of de sliptrekker. Hij koos uiteindelijk voor de boswachter, hetgeen onhandig uitpakte. Omdat het niet de route van de jacht was, waren de hekken op die plaats niet opengemaakt, hetgeen de boswachter een fikse reprimande opleverde.

De boswachter had de sliptrekkers voorzien van een vers slip voor de derde run en keerde terug bij het gezelschap om het tijdstip van vertrek te bespreken, toen hij vol in de remmen moest voor een groot koppel honden, die, zonder ruiters, luid joelend op weg waren voor de derde run. De master vroeg de boswachter waar de honden waren gebleven. Hij begreep al snel dat de honden de jacht hadden ingezet en was bijzonder ontevreden dat hij hiervan niet op de hoogte was gesteld. Na enig gekibbel besloot de master uiteindelijk de honden zo snel mogelijk te volgen.

De sliptrekkers werden voordat ze op de helft van de run waren opgeschrikt door het geluid van de honden. Enigszins verbaasd en een ook beetje knorrig, concludeerden ze dat de meute nu echt veel te voeg was vertrokken en ze zetten een flinke galop in. Ze konden niet voorkomen dat ze voor het einde door 15 honden werden ingehaald…

Master en équipage stonden inmiddels bij de start van de derde run, en discussieerden of nu wel of niet nogmaals de derde run moest worden gejaagd. In eerste instantie werd daartoe besloten, in tweede instantie viel het besluit toch maar te gaan killen.

Na de kill, volgde een groepsfoto, honden en Veluwe Hunt plaatsten zich voor de geüniformeerden. Eén der cavaleristen verzocht ze vriendelijk op de flanken plaats te nemen: Heren van de Veluwe Hunt het is hier de Cavaleriejacht, opdonderen!

Om toch nog een beetje tot rijden en springen te komen, met een stoer verhaal thuis te kunnen komen, en waar voor geld te krijgen, nodigde ik de ruiters uit mij te volgen voor een korte, en hevige galop. In hoog tempo sprongen we zo’n 15 hindernissen uit de B-cross, waarbij zo’n 10 ruiters volgden. Enkelen sneuvelden halverwege, het aantal werd snel minder, en uiteindelijk bereikten we met z’n vieren het einde. Hein testte tenslotte in z’n eentje nog een Z-hindernis: die blijkt bijzonder degelijk en geeft op geen enkele manier mee, zelfs niet als er een compleet paard in vastligt en verwoede pogingen doet zich los te trappen.

Terug in het huis: de haard brandde, de thee stond klaar. Mogen we meteen aan de borrel? Nee u krijgt eerst een kopje thee. Cornelie kreeg de VOC-legpenning uitgereikt en was daar bijzonder verguld mee. Virginie, tweede generatie sliptrekker, blikte terug op 40 jaar Cavaleriejacht. Daarna was het woord aan de voorzitter van de MRV te Paard afdeling Rotterdam, die Maarsbergen beschreef als een warm thuis. Hij bood Cornelie daarom namens de vereniging een bronzen paard aan, gelijkend op het paard dat in de Jockeyclub staat, al verkeert dat in minder gunstige toestand. Een prachtig einde vormde de inmiddels haast legendarische film van Tymon: een jaar te Paard, die overtuigend laat zien waar het allemaal om gaat: verbondenheid en veel plezier!